การติดตามเหตุการณ์สภาพอากาศในอวกาศจากอดีตกาลนั้นยากลำบากมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์ที่ทรงพลังผิดปกติ แต่สำหรับการทำความเข้าใจรูปแบบสภาพอากาศโดยรวม เหตุการณ์หายากเหล่านี้ไม่ใช่ตัวบ่งชี้ที่ดีที่สุด นักวิทยาศาสตร์จึงหันไปใช้วิธีที่ไม่คาดคิด: บทกวี

นักวิทยาศาสตร์ใช้บทกวีสมัยกลางและต้นไม้ค้นพบพายุสุริยะศตวรรษที่ 13

ในฤดูหนาวปี 1204 ฟูจิวาระ โน เทกะ (Fujiwara no Teika) กวีชื่อดังชาวญี่ปุ่น เขียนถึง “แสงแดงบนท้องฟ้าเหนือเกียวโต” เป็นเวลา 3 คืน นักวิจัยจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโอกินาวะ (OIST) ในญี่ปุ่น ได้ทำการกำหนดอายุคาร์บอนอย่างแม่นยำสูงสุดในต้นไม้ที่ฝังกลบจากยุคนั้น การวิเคราะห์ที่ตีพิมพ์ใน Proceedings of the Japan Academy, Series B เผยให้เห็นจุดสูงสุดของกิจกรรมสุริยะระหว่างปี 1200-1205 ซึ่งแสดงให้เห็นศักยภาพของวรรณกรรมประวัติศาสตร์ในการศึกษาสภาพอากาศอวกาศในอดีต

“ข้อมูลความแม่นยำสูงนี้ไม่เพียงช่วยกำหนดวันที่ของเหตุการณ์โปรตอนสุริยะแบบย่อยสุดขีดได้อย่างแม่นยำ แต่ยังช่วยสร้างภาพวงจรสุริยะในยุคนั้นได้ชัดเจน” ฮิโรกะ มิยะฮาระ ผู้เขียนนำและนักฟิสิกส์จาก OIST กล่าวในแถลงการณ์

นักวิทยาศาสตร์ใช้บทกวีสมัยกลางและต้นไม้ค้นพบพายุสุริยะศตวรรษที่ 13 ด้วยวิธีไหน

เครื่องมือที่มีอยู่สามารถตรวจจับการพุ่งขึ้นของคาร์บอน-14 ในวงปีต้นไม้ได้ดี ซึ่งเป็นหลักฐานทางกายภาพของเหตุการณ์สุริยะที่ทรงพลัง ทีมวิจัยใช้เวลา 10 ปีพัฒนาวิธีเก็บตัวอย่างคาร์บอน-14 ในวัสดุอินทรีย์ให้แม่นยำยิ่งขึ้น

ปัญหาหลักคือการเลือกยุคสมัยจากกว่า 10,000 ปีที่ผ่านมาให้คุ้มค่าที่สุด วิธีนี้ใช้เวลานานและต้องใช้ความพยายามมาก พวกเขาต้องการศึกษากิจกรรมโปรตอนสุริยะ (SPEs) แบบอ่อนกว่า ซึ่งอนุภาคพลังงานสูงพุ่งชนโลกด้วยความเร็วใกล้ 90% ของความเร็วแสง เหตุการณ์เหล่านี้เกิดบ่อยกว่าและอาจเสี่ยงต่อภารกิจอวกาศ

ทีมจึงหันไปหาบันทึกประวัติศาสตร์ นอกจากเทกะแล้ว ยังมีเอกสารจีนและฝรั่งเศสในช่วงเวลาใกล้เคียง บันทึกดาราศาสตร์โบราณจากเกาหลีและจีนบรรยายรอยด่างดำบนดวงอาทิตย์และออโรร่าแดงระหว่างปี 1193-1258 ซึ่งบ่งชี้กิจกรรมสุริยะเพิ่มขึ้น

จากข้อมูลนี้ ทีมเก็บข้อมูลคาร์บอน-14 จากต้น asunaro ที่ฝังในญี่ปุ่นตอนเหนือ SPEs ทำให้เกิดอนุภาคพลังงานสูงกระจายในชั้นบรรยากาศ สร้างคาร์บอน-14 ที่ถูกดูดซึมโดยต้นไม้ พวกเขาพบการพุ่งขึ้นกะทันหันของคาร์บอน-14 ระหว่างปี 1200-1201

แม้ช่วงเวลาจะไม่ตรงกับออโรร่าของเทกะ แต่บันทึกจีนยืนยันออโรร่าแดงที่ละติจูดต่ำในปีนั้น บทกวีของเทกะยังสอดคล้องกับกิจกรรมสุริยะโดยรวม

การทบทวนบันทึกช่วยสร้างภาพวงจรสุริยะระหว่าง 1190-1220 น่าทึ่งที่วงจรในศตวรรษที่ 13 ใช้เวลา 7-8 ปี ไม่ใช่ 11 ปีอย่างที่รู้จักในปัจจุบัน

• ใช้บทกวีและต้นไม้โบราณกำหนดวันที่เหตุการณ์สุริยะ
• ค้นพบวงจรสุริยะสั้นกว่าปกติ
• ช่วยทำนายสภาพอากาศอวกาศในอนาคต

ชาร์ล็อต เพียร์สัน นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแอริโซนา กล่าวว่า “งานนี้ช่วยสร้างภาพกิจกรรมสุริยะในอดีตย้อนหลังข้อมูลวัดได้ โดยได้ทั้งเหตุการณ์และวงจรปีต่อปี”

“แนวทางบูรณาการแบบนี้จำเป็นสำหรับการสร้างภาพกิจกรรมสุริยะในอดีต เพื่อเข้าใจสภาพอากาศอวกาศสุดขีด” มิยะฮาระกล่าว “ตัวอย่างเช่น SPE ที่พบเกิดใกล้จุดสูงสุดของวงจร แต่บางออโรร่าที่บันทึกไว้เกิดใกล้จุดต่ำสุด ซึ่งน่าตื่นเต้นที่จะศึกษาต่อ”

การค้นพบนี้แสดงให้เห็นว่าวรรณกรรมโบราณและวิทยาศาสตร์สมัยใหม่สามารถร่วมมือกันได้อย่างลงตัว ลองนึกภาพว่าข้อมูลเหล่านี้จะช่วยปกป้องดาวเทียมและนักบินอวกาศในอนาคตได้อย่างไร คุณคิดว่าบทกวีอื่นๆ จะเผยความลับอะไรอีกบ้าง? แสดงความเห็นด้านล่างเลย!

ที่มา – Scientists Used Medieval Poems and Trees to Uncover a 13th-Century Solar Surge