การสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิต
สำหรับคนที่เติบโตมากับภาพยนตร์และซีรีส์ไซไฟ การได้พบดาราที่เคยสร้างความประทับใจในวัยเด็กคงเป็นเรื่องที่น่าจดจำอย่างยิ่ง และสำหรับผู้เขียนบทความนี้ การสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตไม่ได้เป็นเพียงการทำงานตามหน้าที่ แต่เป็นช่วงเวลาที่ผสมผสานทั้งความตื่นเต้น ความประหม่า และความผูกพันกับตัวละครที่ติดตามมานานหลายสิบปี
ผู้เขียนเป็นแฟนของ Star Trek มาตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1970 จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นระหว่างการไปเยี่ยมญาติ เมื่อได้ชมตอน “Who Mourns for Adonais?” ทางโทรทัศน์ ตอนดังกล่าวเล่าเรื่องกัปตันเคิร์กและลูกเรือ Enterprise ที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตต่างดาวซึ่งอ้างตัวว่าเป็นเทพอะพอลโล ความประทับใจจากตอนนั้นทำให้ผู้เขียนหลงใหลจักรวาล Star Trek และติดตามผลงานอย่างต่อเนื่อง
การสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิต
เมื่อ Star Trek: The Next Generation ออกฉายในปี 1987 ผู้เขียนจึงอยู่ในกลุ่มผู้ชมที่พร้อมจะเปิดใจรับซีรีส์เรื่องใหม่ทันที แม้จะยังไม่เคยชมผลงานสำคัญของแพทริก สจ๊วร์ตอย่าง Excalibur, Dune หรือ Lifeforce มาก่อน แต่การรับบทกัปตันฌอง-ลุค พิคาร์ดก็ทำให้เขากลายเป็นนักแสดงคนโปรดอย่างรวดเร็ว
พิคาร์ดแตกต่างจากกัปตันเคิร์กอย่างชัดเจน เขาเป็นผู้นำที่สุขุม ใช้เหตุผล และมีความลุ่มลึกทางอารมณ์ ขณะเดียวกันสำเนียงอังกฤษและบุคลิกสง่างามของสจ๊วร์ตก็ทำให้ตัวละครมีเสน่ห์เฉพาะตัว ซีรีส์กลายเป็นรายการที่ผู้เขียนต้องติดตามทุกสัปดาห์ ตั้งแต่ตอนจบอันน่าตกใจของ “The Best of Both Worlds” ไปจนถึงเรื่องราวการพบกันระหว่างพิคาร์ดกับสป็อกใน “Unification”
การสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตที่เต็มไปด้วยความประหม่า
ในเดือนมกราคม 2010 ผู้เขียนยืนอยู่หน้าห้องพักในโรงแรมที่เมืองพาซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อรอสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต แม้จะมีประสบการณ์ในฐานะนักข่าวสายวัฒนธรรมป๊อป แต่ในเวลานั้นความรู้สึกในฐานะแฟนคลับกลับเอาชนะความเป็นมืออาชีพได้ง่ายมาก เขาต้องพยายามกดเสียงในใจที่อยากตะโกนว่า “ไม่นะ นี่คือกัปตันพิคาร์ด!” แล้วเปลี่ยนกลับมาเป็นผู้สัมภาษณ์ที่ทำหน้าที่อย่างจริงจัง
อย่างไรก็ตาม ความกังวลเริ่มลดลงทันทีเมื่อได้เข้าไปในห้อง เพราะสจ๊วร์ตมีท่าทีเป็นมิตรและชวนพูดคุยอย่างเป็นธรรมชาติ ผู้ช่วยของเขาแนะนำว่าผู้เขียนเคยสัมภาษณ์เซอร์เอียน แม็กเคลเลนมาก่อน สจ๊วร์ตจึงยิ้มกว้างและกล่าวทักทายด้วยความอบอุ่น บรรยากาศที่ผ่อนคลายนี้ช่วยให้การสนทนาเริ่มต้นได้ง่ายกว่าที่คิด
ในช่วงเวลานั้น สจ๊วร์ตกำลังประชาสัมพันธ์ผลงานเชกสเปียร์สำหรับรายการ Great Performances ของสถานี PBS โดยรับบทเป็นคลอเดียสใน Hamlet และรับบทนำใน Macbeth ผู้เขียนได้รับแจ้งล่วงหน้าว่าจะมีเวลาพูดคุยประมาณ 10 นาที จึงเตรียมคำถามให้กระชับและตรงประเด็นที่สุด
เพื่อให้บทสนทนามีมุมมองที่ลึกขึ้น ผู้เขียนยังติดต่ออาจารย์วิชาเชกสเปียร์สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อขอคำถามเพิ่มเติม อาจารย์แนะนำให้ถามถึงแรงดึงดูดทางเพศระหว่างแม็กเบธกับเลดี้แม็กเบธที่ชัดเจนขึ้นในงานสร้างยุคใหม่ นอกจากนั้นยังถามถึงภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง King of Texas ซึ่งนำโครงเรื่องจาก King Lear มาปรับให้กลายเป็นเรื่องราวในโลกตะวันตก
จากบทเชกสเปียร์สู่เสียงหัวเราะและความทรงจำ
เมื่อใกล้หมดเวลา ผู้เขียนตัดสินใจถามถึงงานแสดงแนวตลกของสจ๊วร์ตด้วย คำถามสุดท้ายกลับทำให้บทสนทนายืดยาวขึ้น เพราะนักแสดงผู้มากประสบการณ์มีความสุขกับการพูดถึงผลงานร่วมกับเซธ แม็กฟาร์เลน รวมถึงช่วงเวลาที่เขาเป็นพิธีกรรายการ Saturday Night Live สจ๊วร์ตยังเลียนเสียงตัวละคร Phil McCracken, Scottish Therapist สั้น ๆ ซึ่งกลายเป็นช่วงเวลาที่สร้างความประทับใจให้ผู้สัมภาษณ์อย่างมาก
ก่อนออกจากห้อง ผู้เขียนไม่อยากพลาดโอกาสจึงบอกวาตอนที่ชื่นชอบที่สุดของ Star Trek: The Next Generation คือ “The Inner Light” สิ่งที่ทำให้เขาดีใจมากคือสจ๊วร์ตตอบว่าตอนดังกล่าวเป็นตอนโปรดของเขาเช่นกัน ความรู้สึกเชื่อมโยงเล็ก ๆ นี้ทำให้การพบกันมีความหมายมากกว่าการสัมภาษณ์ตามกำหนดเวลา
ผู้เขียนยังขอถ่ายภาพไว้เป็นภาพประกอบบทสัมภาษณ์ แม้ในตอนแรกสจ๊วร์ตจะดูไม่ค่อยสบายใจกับคำขอ แต่เมื่อได้รับคำอธิบายว่าไม่จำเป็นต้องมีผู้สัมภาษณ์อยู่ในภาพ เขาก็ยอมให้ถ่ายภาพในที่สุด ภาพนั้นจึงกลายเป็นของที่ระลึกจากวันที่น่าจดจำ และเป็นหลักฐานว่าความฝันของแฟนคนหนึ่งเคยเกิดขึ้นจริง
เหตุผลที่ความทรงจำนี้ยังคงสำคัญ
หลังจากวันนั้น ผู้เขียนพยายามติดต่อเพื่อขอสัมภาษณ์สจ๊วร์ตอีกหลายครั้ง โดยหวังว่าจะได้ทำบทสนทนาแบบเจาะลึกเกี่ยวกับผลงานตลอดอาชีพ ตั้งแต่ I, Claudius ไปจนถึง L.A. Story แต่โอกาสดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น แม้ประชาสัมพันธ์ของนักแสดงจะตอบกลับอย่างสุภาพเสมอ ผู้เขียนจึงตัดสินใจหยุดรบกวนและกลับไปชื่นชมผลงานของเขาในฐานะผู้ชม
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้สะเทือนใจคือการได้รับข่าวการจากไปของบุคคลที่เคยสัมภาษณ์อย่างใกล้ชิด ผู้เขียนได้รับข้อความสั้น ๆ จากภรรยาขณะกำลังเดินอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต แม้ตามปกติเขาจะเป็นคนรายงานข่าวการเสียชีวิตของคนดังให้ผู้อ่านทราบ แต่ครั้งนี้เขากลับเป็นฝ่ายที่ตั้งตัวไม่ทัน ความรู้สึกช็อกและว่างเปล่าจึงเกิดขึ้นทันที
ถึงอย่างนั้น ความเศร้ากลับไม่ได้กลืนกินทุกอย่าง เพราะมรดกทางศิลปะของสจ๊วร์ตยังคงอยู่ในภาพยนตร์ ซีรีส์ การแสดงบนเวที และตัวละครมากมายที่ผู้ชมทั่วโลกจดจำได้ เขาไม่ได้ทิ้งไว้เพียงชื่อเสียง แต่ยังมอบแรงบันดาลใจให้คนรุ่นใหม่เห็นคุณค่าของความกล้าหาญ ความรับผิดชอบ และการใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
สำหรับแฟน ๆ แล้ว สิ่งที่นักแสดงทิ้งไว้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เปิดชม “The Inner Light” หรือกลับไปดูตอนต่าง ๆ ของ Star Trek: The Next Generation ความทรงจำเกี่ยวกับสจ๊วร์ตก็ยังคงกลับมา ความทรงจำเหล่านี้ทำให้เห็นว่าอิทธิพลของศิลปินไม่ได้จบลงเมื่อการแสดงสิ้นสุด แต่ดำรงอยู่ผ่านความรู้สึกของผู้ชมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากผลงาน
การสัมภาษณ์แพทริก สจ๊วร์ต ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตจึงเป็นเรื่องราวของการพบกันระหว่างนักข่าวกับศิลปินที่ชื่นชม แต่ลึกกว่านั้นยังเป็นบทเรียนว่าโอกาสบางอย่างอาจเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว เราจึงควรเตรียมตัวให้พร้อม เปิดใจพูดคุย และกล้าที่จะบอกคนสำคัญว่าเขาเคยสร้างความหมายให้กับชีวิตของเรา หากคุณมีนักแสดงหรือศิลปินคนโปรด จงใช้เวลาชื่นชมผลงานของพวกเขาและแบ่งปันความประทับใจในวันนี้ เพราะความทรงจำดี ๆ อาจกลายเป็นของขวัญที่อยู่กับเราไปตลอดชีวิต
ที่มา – Interviewing Patrick Stewart Was a Once-in-a-Lifetime Experience
