เสียงโห่จะยังคงมีอยู่จนกว่าสุนทรพจน์รับปริญญาจะดีขึ้น

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เราเริ่มเห็นปรากฏการณ์ใหม่ในพิธีรับปริญญา เมื่อเหล่านักศึกษาจบใหม่พร้อมใจกันส่งเสียงโห่ไล่ผู้ให้โอวาท โดยเฉพาะเมื่อคนเหล่านั้นพยายามพูดถึง AI ในเชิงสั่งสอน ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เสียงโห่จะยังคงมีอยู่จนกว่าสุนทรพจน์รับปริญญาจะดีขึ้น เพราะไม่มีใครอยากฟังเศรษฐีมาบอกให้พวกเขา ‘ปรับตัว’ กับเทคโนโลยีที่เป็นภัยคุกคามต่ออาชีพการงานของพวกเขาเอง

เสียงโห่จะยังคงมีอยู่จนกว่าสุนทรพจน์รับปริญญาจะดีขึ้น

เหตุการณ์ล่าสุดที่เราได้เห็นผ่านตาคือกรณีของ Scott Borchetta ผู้บริหารค่ายเพลงชื่อดังที่พยายามเปรียบเทียบ AI กับยุคของการเปลี่ยนผ่านสู่ระบบสตรีมมิ่ง โดยเขาพยายามบอกให้นักศึกษาใช้ AI เป็นอาวุธเพื่อความอยู่รอด แต่น่าเสียดายที่มุมมองของเขากลับเต็มไปด้วยความทะนงตัวและมองข้ามความจริงที่ว่า ระบบเศรษฐกิจในปัจจุบันกำลังเบียดขับคนรุ่นใหม่ให้ตกขอบ

ทำไมเมื่อพูดถึง AI ความขัดแย้งจึงเกิดขึ้น?

เมื่อวิทยากรบนเวทีกล่าวแบบหยิ่งผยองว่า AI เป็นเรื่องที่ต้อง ‘จัดการให้ได้’ หรือ ‘ทำหน้าที่ของมันไป’ เหมือนกับที่พวกเขาเคยทำสำเร็จในอดีต นักศึกษาที่เผชิญกับโลกของการจ้างงานที่ลดน้อยลงและค่าครองชีพที่พุ่งสูง ย่อมรู้สึกถึงความไม่เท่าเทียม การเปรียบเปรยของเหล่ามหาเศรษฐีมักจะมองเห็นเพียงผลกำไร แต่ลืมมองถึงความมั่นคงของชีวิตผู้คนที่อยู่ฐานล่าง

• ความไม่เข้าใจในบริบทของคนรุ่นใหม่
• การใช้อำนาจเงินเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตนเอง
• การละเลยถึงความเหลื่อมล้ำที่เกิดจากเทคโนโลยี

หากเราวิเคราะห์กันอย่างจริงจัง เสียงโห่จะยังคงมีอยู่จนกว่าสุนทรพจน์รับปริญญาจะดีขึ้น เพราะความสำเร็จในแบบฉบับของผู้ประกาศเหล่านั้นอาจไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตต้องการฟังในวันที่พวกเขากำลังก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความผันผวน การบอกให้คนรุ่นใหม่สู้กับ AI โดยใช้เครื่องมือที่รัฐและองค์กรใหญ่ผูกขาด ไม่ใช่แรงบันดาลใจ แต่เป็นการซ้ำเติมความรู้สึกไม่มั่นคง

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่บัณฑิตต้องการจากผู้ใหญ่บนเวทีไม่ใช่คำสอนที่มองว่า AI เป็นเพียง ‘เครื่องมือ’ ที่ใครได้เปรียบก็รอด แต่เป็นคำแนะนำเพื่อสร้างอนาคตที่ยั่งยืนและเป็นธรรมสำหรับทุกคน ไม่ใช่แค่การประกาศชัยชนะเหนือซากปรักหักพังของโอกาสคนอื่น

ที่มา – The Booing Will Continue Until Commencement Speeches Improve