‘Ran and the Gray World’ รู้สึกเหมือนมังงะจากยุคเก่า

“อย่าตัดสินหนังสือจากปก” เป็นคำแนะนำที่มักถูกมองข้าม โดยเฉพาะเมื่อเดินเล่นในร้านหนังสือมังงะ สไตล์ศิลปะสวยๆ ของมังงะคือสิ่งแรกที่ทำให้เราร้องว้าว ต้องก้มตัวหยิบจากชั้นล่างสุด (เพราะหนังสือดีๆ มักอยู่ตรงนั้นเสมอ) แล้วซื้อติดมือกลับบ้าน แม้พนักงานจะมองแบบใช้ร้านเป็นห้องสมุดก็ตาม นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อผมหยิบ Ran and the Gray World ขึ้นมา มังงะที่‘Ran and the Gray World’ รู้สึกเหมือนมังงะจากยุคเก่า ทั้งในแง่ดีและแย่เป็นส่วนใหญ่

‘Ran and the Gray World’ รู้สึกเหมือนมังงะจากยุคเก่า: ศิลปะที่ดึงดูดใจ

Ran and the Gray World ผลงานของ Aki Irie เป็นมังงะแนวแฟนตาซีเหนือธรรมชาติประเภทเซ็นเซ็น (seinen) ปกของมันดึงดูดผมทันทีเพราะให้ความรู้สึกเหมือนสไตล์ศิลปะของ Rumiko Takahashi ผสมกับ Kamome Shirahama ใน Witch Hat Atelier พูดง่ายๆ คือ ศิลปะเต็มไปด้วยเสน่ห์และความมหัศจรรย์ แถมตัวเอกยังใส่รองเท้า Nike ชัดเจน ซึ่งกลายเป็นจุดสำคัญในเรื่อง (แต่ต่อมากลายเป็นจุดที่ทำให้โมโหแทน)

เรื่องราวติดตาม Ran Uruma เด็กหญิงชั้นประถม ผู้สืบทอดตระกูลนักเวทมนตร์ทรงพลัง สิ่งที่ Ran อยากได้คือเพื่อนและโตขึ้นเป็นนักเวทหญิงเก่งกาจเหมือนแม่ของเธอ Shizuka ที่ทั้งเก่งและใช้พลังเวทอย่างไม่รับผิดชอบ โชคชะตาก็พาให้ Ran สามารถเร่งกระบวนการโตได้ด้วยการสวมรองเท้า Nike คู่นั้น แล้วแปลงร่างเป็นผู้หญิงวัย 20 ปี การผจญภัยเวทมนตร์ของเธอยังทำให้ตกเป็นเป้าของชายหนุ่มเจ้าสำราญร่ำรวยแปลกๆ ซึ่งเจตนาชัดเจนแต่ปกหลังบอกแค่ว่า “เพื่อนหรือศัตรู”

จุดเด่น: ครอบครัวและดราม่า

พูดในแง่ดี ผมอ่านต่อไปได้เพราะศิลปะที่สวยระยิบระยับให้กลิ่นอาย shojo สมัยก่อน แต่ที่จริงคือความน่าสนใจในตัวละครระหว่าง Shizuka กับครอบครัว การใช้เวทมนตร์ “หลงรัก” ครอบครัวแต่เป็นแม่ที่ขาดหายไป ไม่ว่าจะด้วยเลือกหรือหน้าที่สูงส่งแบบ Satoru Gojo ของโลกนี้ นั่นคือดราม่าครอบครัวที่ยุ่งเหยิงแต่ดี แต่ส่วนใหญ่ผมอ่านด้วยความหวังว่าสัญญาณเตือนในหัวเกี่ยวกับเด็กหญิงที่แปลงร่างโตแบบ Shazam–Like Mike จะกลายเป็นเรื่อง coming-of-age เกี่ยวกับอันตรายของการโตเร็วเกินไป โดยใช้เวทมนตร์เป็นอุปมาอุปマイย

แต่สุดท้าย มังงะสวยๆ จากยุคเก่านี้ก็มาพร้อมกลิ่นอายยุคนั้นเต็มๆ

จุดด้อย: Fanservice และ Trope เก่าๆ

การ “โต” ของ Ran ถูกเล่นเป็นคอมเมดี้ผสม fanservice ผู้ชายกลายเป็นหมาป่าการ์ตูนเมื่อเห็นเธอ แต่เธอยังเป็นเด็กประถม ทำให้ฉากแปลงร่างไม่สบายใจและไร้สาระ แม้ฉากที่ควรสำคัญอย่างการเรียนเวทแล้วเก่งขึ้นตอนโต ก็ไม่มีความหมายเพราะต้องเกร็งว่าจะกลายเป็นการจ้องมองเธอแทน

ยิ่งแย่เพราะเธอเก็บการแปลงร่างเป็นความลับแบบ Spider-Man ทั้งที่เวทมนตร์ไม่ใช่ความลับใหญ่โต แม่ลูกเรียกเค้กนมและลูกไก่ยักษ์กระจายเมืองตั้งแต่เจอกันครั้งแรก

• ศิลปะสวยงามน่าทึ่ง
• ดราม่าครอบครัวน่าสนใจ
• แต่ fanservice กับ born-sexy-yesterday trope ทำให้พล็อตไร้จุดหมาย
• รีบจบแบบเร่งด่วน

ทั้งหมดนี้นั่งทับเนื้อเรื่องที่ไร้ทิศทาง ละเลยโอกาส coming-of-age ด้วยการหลุดเข้า trope ผู้หญิง “เกิดเซ็กซี่” โดยไม่พูดอะไรลึกซึ้ง Trope นี้เก่าตั้งแต่เกิด และน่าอายในมังงะใหม่ที่ควรรู้ดีกว่านี้ เมื่อเรื่องหักเหไปสู่วิกฤตมหันตภัยแล้วรีบวิ่งจบ “ผิดหวัง” คือคำที่เหมาะสมกับประสบการณ์อ่าน แม้จะแนะนำแบบผสมๆ สำหรับมังงะที่มีศักยภาพ

ผมต้องย้ำว่าศิลปะของ Irie ใน Ran and the Gray World สวยขนาดไหน ผมแค่อยากให้ “โลกสีเทา” ในชื่อเรื่องพูดถึงอุปสรรคการโตเร็วมากกว่าเป็นตัวแทนความผิดหวังหลังอ่าน มันเตือนว่าอย่าตัดสินมังงะจากปกจริงๆ

อยากข่าว io9 เพิ่ม? เช็คตาราง Marvel, Star Wars, Star Trek ล่าสุด สิ่งที่จะเกิดกับ DC Universe บนจอเงินทีวี และอนาคต Doctor Who

หากคุณชื่นชอบศิลปะมังงะสวยๆ ลองหยิบ Ran and the Gray World มาอ่านดู แต่เตรียมใจกับยุคเก่าให้ดี! มันคือบทเรียนว่าปกสวยไม่ใช่ทุกอย่าง

ที่มา – ‘Ran and the Gray World’ Feels Like a Manga From a Bygone Era