Moana ฉบับคนแสดง: บทเรียนการรีเมคที่ไม่ควรทำ

เชื่อว่าหลายคนคงมีความทรงจำดีๆ กับภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง Moana เมื่อปี 2016 ที่ผ่านมา ด้วยเสน่ห์ของงานภาพและเสียงเพลง ทำให้โลกของภาพยนตร์เรื่องนี้ดูสมจริงแม้จะเป็นเรื่องแฟนตาซี แต่เมื่อดิสนีย์ตัดสินใจหยิบภาพยนตร์เรื่องนี้มาทำเป็นเวอร์ชันคนแสดง ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นว่า Moana ฉบับคนแสดง: บทเรียนการรีเมคที่ไม่ควรทำ นั้นเป็นอย่างไร ซึ่งสร้างความตั้งคำถามให้กับแฟนๆ ทั่วโลก

เจาะลึกทำไม Moana ฉบับคนแสดง: บทเรียนการรีเมคที่ไม่ควรทำ ถึงไม่ปัง

ประเด็นหลักที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูขัดใจ คือความสดใหม่ของต้นฉบับครับ ต่างจากผลงานรุ่นเก่าของดิสนีย์อย่าง Snow White หรือ The Little Mermaid ที่เว้นช่วงเวลามานานหลายทศวรรษให้เราได้ถวิลหา แต่สำหรับ Moana นั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจผู้ชม รวมถึงเด็กๆ ที่เติบโตมากับเวอร์ชันแอนิเมชัน การนำเสนอภาพจำเดิมในรูปแบบที่ “ดูพยายามจะสมจริง” กลับทำให้ความมหัศจรรย์ของแอนิเมชันหายไปอย่างน่าเสียดาย

ปัญหาของความเหมือนใน Moana ฉบับคนแสดง: บทเรียนการรีเมคที่ไม่ควรทำ

ทางทีมงานเลือกที่จะรีเมคแบบฉากต่อฉาก โครงสร้างเรื่องราว มุกตลก และมุมกล้อง แทบจะลอกเลียนมาจากต้นฉบับทั้งหมด ซึ่งในความเป็นจริง หากจะลงแรงมหาศาลขนาดนี้ ก็น่าจะมีการตีความใหม่ให้ผู้ชมได้รับประสบการณ์ที่แตกต่างบ้าง แต่ผลที่ได้กลับเป็นความรู้สึกที่ฝืดและจังหวะที่ดูช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

• การแสดงที่มีคุณภาพ: แม้บทจะดูขัดๆ แต่ Catherine Laga’aia ในบท Moana ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีมากและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์
• ความขัดแย้งของภาพลักษณ์: การพยายามทำให้ตัวละครคนจริงดูเหมือนแอนิเมชันเกินไป (เช่น ชุดเสริมกล้ามของ Dwayne Johnson) ทำให้ดูไม่เป็นธรรมชาติ
• พลังแห่งดนตรี: เพลงยังคงเป็นจังหวะที่ดีที่สุดของเรื่อง ซึ่งช่วงโชว์เพลงเหล่านี้ถือเป็นจุดที่ภาพยนตร์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

โดยสรุปแล้ว ปัญหาของภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่นักแสดง แต่อยู่ที่การเลือกช่วงเวลาในการรีเมคที่เร็วเกินไปจนเกิดการเปรียบเทียบที่ไม่เป็นธรรม หากทีมงานกล้าทิ้งภาพจำเดิมแล้วใส่เอกลักษณ์ใหม่ลงไป เราอาจจะได้เห็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมพอๆ กับต้นฉบับ แทนที่จะเป็นเพียงภาพสะท้อนที่ขาดจิตวิญญาณเดิมไปครับ

ที่มา – ‘Moana’ Is an Exercise in How Not to Remake an Animated Classic