io9 มีความภาคภูมิใจที่จะนำเสนอนิยายจากLightspeed Magazine ทุกเดือนเราจะนำเรื่องสั้นจากLightspeed ในเล่มปัจจุบันมาฝาก เดือนนี้คือเรื่อง “Death Echoes Overlapping” โดย Megan Chee สนุกไปด้วยกันนะ!
จุดจบ 3 ดาวเคราะห์ต่าง ๆ รวมโลก ในนิยายไซไฟสั้น
บนสถานีอวกาศเนโครโพลิสแห่งระบบดาว Tau Andromeda ผู้ดูแลสุสานดูแลผู้ตายและผู้กำลังจะตาย พวกเขาทำความสะอาด เตรียมร่างกาย และสวดมนต์ตามประเพณีของแต่ละชุมชนอย่างพิถีพิถัน นี่คือหน้าที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ความประมาทหรือไม่เคารพไม่ได้เลย แม้แต่ความผิดพลาดเดียวก็ถูกไล่ออกทันที
อารยธรรมเมกะอินเตอร์สเตลลาร์แห่ง Tau Andromeda สร้างขึ้นข้ามห้าดาวเคราะห์ ทุกวัน ล้าน ๆ ร่างผู้ตายและกำลังตายถูกส่งด้วยเรือศพยักษ์มาที่สถานีเนโครโพลิส ดีที่สุดคือมาถึงก่อนหายใจรวยริน แต่ไม่เสมอไป
เมื่อร่างพร้อม ผู้ดูแลสุสานเก็บ “death echoes” ในธูรีเบิลเรืองแสง ธูรีเบิลดูดพลังงานจนแกนเต็มไปด้วยแสงสีฟ้าอมเท่า พลังงานไหลผ่านท่อโลหะไปยังอ่างยักษ์กลางสถานี แล้วกระจายไปยังกริดพลังงานของห้าดาวเคราะห์
สำหรับชาว Tau Andromeda การตายไม่ใช่โศกนาฏกรรม แต่เป็นของขวัญแลกกับความสุขในชีวิต อารยธรรมของพวกเขาอยู่ในสันติและอุดมสมบูรณ์ ได้รับพลังจากผู้ล่วงลับ
แต่กาลเวลาผ่านไป ไม่มียุคทองไหนคงทองชั่วนิรันดร์ อารยธรรมบนห้าดาวเคราะห์ผงาดและล่มสลาย มีการแตกแยก สงคราม และรวมตัว มีโรคระบาดและความยุ่งเหยิง สักพักศาสนาใหม่ทำให้การเก็บ death echoes ลดลง ประเพณีเก่าแก่ถูกมองว่าโบราณและนอกรีต สุดท้ายประชากร Tau Andromeda ลดลงและสูญสิ้น
บัดนี้ ดาวเคราะห์ Tau Andromeda ถูกธรรมชาติกินกินตึกระฟ้าของอารยธรรมขั้นสูง ผู้ดูแลสุสานตายมานาน สถานีเนโครโพลิสเงียบงันในอวกาศ สุสานคงอยู่ชั่วนิรันดร์ในความมืดเย็นยะเยือก
• • •
ล้านปีหลังยุคทอง Tau Andromeda อารยธรรมบนสามดาวเคราะห์ถูกทำลายเกือบจะในทันที ดาวหนึ่งถูกกลืนด้วยรังสีแกมมาดาวหนึ่งทำลายตัวเองด้วยอาวุธมวลฆ่าขนาดใหญ่ ดาวหนึ่งล้มสลายใต้ฝูงนาโนแบคทีเรียกินสสารที่เพิ่มตัวเร็วราวกับชีวิตใหม่จากอุกกาบาตขนาดเล็ก
จุดจบ 3 ดาวเคราะห์ต่าง ๆ รวมโลก ในนิยายไซไฟสั้นหลอน ๆ
สามดาวเคราะห์นี้อยู่ในกาแล็กซี่ต่างกัน ห่างไกลกันมาก อารยธรรมไม่มีแนวคิดถึงกัน การพบกันเป็นไปไม่ได้ แต่ในขณะถูกทำลาย death echoes—พลังงานประหลาดที่เข้าใจและวัดได้แค่ผู้ดูแล Tau Andromeda—แผ่กระจายข้ามระยะทางอันเป็นไปไม่ได้ พวกมันทับซ้อนและก้องกังวานผ่านอวกาศและเวลา
• • •
โลก ค.ศ. 2237 ฤดูมรสุมที่ช่องแคบสิงคโปร์ ฝนเทกระหน่ำดังกลองบนแท่นโลหะของสิงคโปร์ลอยน้ำ
เอสเธอร์นั่งชั้นบนสุดหอเฝ้าดู สิปโคปิเจือน้ำเฝ้าจอที่โต๊ะ เธอเฝ้าดูกิจกรรมต่างชาติไม่ได้รับอนุญาตในทะเลปั่นป่วน: เรือจัมโบ้ที่ทิ้งจากเรือยักษ์จาการ์ตา หรือเรือดำน้ำจากสหพันธ์มาเลเซียใต้น้ำ
อย่างเคย ไม่มีอะไร เธอรู้ดีว่าหน้าที่ในกรมความมั่นคงไร้สาระ เป็นสัญลักษณ์รัฐบาลปกป้อง สมัยนี้ไม่มีโจรสลัด อาชญากรรมจัดตั้ง ยาเสพติด แม้แต่ผู้ลี้ภัยก็ไม่มี ไม่มีใครหนีหวังอนาคตดีกว่า
ขณะสงครามโหมทั่วโลก มหาอำนาจตะวันออกตะวันตกแย่งที่อยู่อาศัยที่เหลือ มุมลืมเลือนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ค่อย ๆ จมหายลงทะเลที่สูงขึ้นเงียบ ๆ
ซองการ์ตูนโผล่ล่างจอ สัญญาณข้อความเก่า เอสเธอร์ถอนหายใจแต่คลิกอยู่ดี จากเว่ยเจี๋ย
“คุยกันได้มั้ย? หลังเลิกงาน”
เธอตอบ “อาจจะสุดสัปดาห์” แล้วปิดแชท
เธอเลิกกับเว่ยเจี๋ยสัปดาห์ก่อน เธอไม่เศร้า แต่เขารู้สึกแทน เขาร้องไห้ในบทสนทนาอึดอัด “เพราะฉันคะยั้นคะยอเรื่องใบอนุญาตลูกเหรอ? ฉันหยุดนะ สัญญา ปีหน้าก็ได้”
ไม่ใช่เรื่องใบอนุญาตลูก แต่เธองงที่เขายังอยากมีลูกทั้งมนุษยชาติใกล้สูญสิ้น เป็นความไม่รู้ของเขา เขาทำงานกรมกิจการภายในแต่ไม่เห็นใบอนุญาตลูกไม่อนุมัติอีก สัญญาณชัดว่าอนาคตไม่มีรุ่นใหม่ ลำดับความสำคัญคือให้พลเมืองปัจจุบันอยู่รอดให้ได้นานที่สุด
เมื่อรู้สึกเบื่อหน่าย เธอรู้ว่าจบ
แต่เขาไม่ยอมรับความจริงชัดเจน ทำไมปฏิเสธ? ไม่ใช่เขาเท่านั้น หลายคนยังวางแผนอนาคตเป็นไปไม่ได้ เอสเธอร์ยอมรับจุดจบ ปล่อยให้ไหลผ่าน ทุกอย่างกลับสู่ทะเล
เธอมองทะเลว่างเปล่า รู้สึกพอใจที่ไม่บ่น ตลอดประวัติศาสตร์ พันล้านคนชีวิตสั้นนาบีบคั้นตายทรมาน เธออายุ 35 ชีวิตส่วนใหญ่เหนื่อย แต่มีช่วงสุขสั้น ๆ บางทีความรัก เธอcontent
• • •
ในทุ่งหญ้าสีเขียวของดาว Autura Collective กลายเป็น Farmer Collective คือล้านล้านหน่วยย่อย แมลงตัวเล็กเปลือกดำเงา รวมตัวเป็นมวลไหว้ เมื่อแต่ละหน่วยเข้าที่ สมอง Farmer ก่อตัว สัญญาณกลายเป็นความคิด Farmer มีสติ
Farmer เดินทุ่งอย่างสง่างาม ขาเยี่ยมลากร่องดิน ไถนา ขณะเดิน ถุงท้องขับของเหลวโภชนาการจากศพหน่วยตาย
ของทุกตัวละคร Farmer มีชีวิตcontentที่สุด ไม่เหมือน Philosopher ที่ครุ่นคิดความหมายชีวิตตัวตน หรือ Leader กังวลอนาคต หรือ Teacher พัฒนาตัวละครใหม่
Farmer ไถ ปลูก ปุ๋ย เก็บผลสีขาวนมเลี้ยง Collective การเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ สร้างความสบาย Farmer เกิดแค่ฤดูปลูกและเก็บเกี่ยว ชีวิตคือแดดอุ่นอุดม
หน่วย XJ7832 ในเซลล์สมอง Farmer รู้สึกสบาย มันเกิดสามรอบก่อนในบึง Mother’s Embrace ออกจากไข่พร้อมน้องล้านตัว สัญชาตญาณขับให้รวมกับ Mother เรียนบทบาทในตัวละคร
ล้อมรอบพี่น้องล้านล้าน ไม่ต้องคิดส่วนตัว หน่วย XJ7832 ทำหน้าที่ Collective ก้าวหน้า
• • •
พายุถาวรโหมดาวก๊าซ Lalesh ลมเร็วเหนือเสียง
Wisps แห่ง Lalesh ไม่มีชื่อ ลายการเคลื่อนที่คือตัวตน พวกมันเนื้อเยื่อบางเหมือนใยจับลม พายพายุรอบดาวนิรันดร์
ถ้ามนุษย์ต่างดาวมาเห็นพายุงาม อาจไม่รู้ Wisps มีชีวิต พวกมันดูไม่ขยับเอง ไม่กิน ผิวดูดพลังจากลม
แต่ Wisps มีชีวิตฉายแวว สติปัญญา สีสัน ขณะบิน พวกมันครุ่นปรัชญา คำนวณซับซ้อน แต่งกลอนมหากาพย์ สื่อด้วยลายไหว้
ตามความหนา องค์ประกอบ พื้นที่ พวกมันบินต่างความเร็ว แบ่งฝูง บินเส้นทางเดียว เล่าเรื่อง ร้องเพลง ชื่นชมสมองกัน ทฤษฎีใหม่ปฏิวัติ! บทกลอนใหม่กำหนดวรรณกรรม!
Wisp ตัวหนึ่งไม่บินฝูง ร่างขาดกลาง บินสะดุด ผ่านฝูงแต่ตามไม่ทัน ช้าเกินหรือเร็วเกิน
Wisps ไม่เหมาะโดดเดี่ยว พวกมันศิลปิน กวี นักวิทย์ นักปราชญ์ สิ่งมหัศจรรย์ต้องแบ่งปัน แต่ Lonely Wisp เต้นพายุคนเดียว สร้างสวยงามที่ไม่มีใครเห็น
• • •
Death echoes จากสามดาวแผ่จากจุดทำลาย พลังงานพบกลางอวกาศ ส่งเสียง嗡 สะดุดเวลา
วันสุดท้ายโลก Autura Lalesh ผู้คนรู้สึก異物 กดจิตใต้สำนึก ประสบการณ์ต่างจากความเข้าใจ
นอนฝันประหลาด
• • •
เอสเธอร์ถูกฝังทั้งเป็น มืดสนิทแต่มีชีวิต wiggle skitter ฝังในทะเลแมลง อยากกรีดร้องดิ้น แต่ไม่ได้ เพราะเธอเป็นหนึ่งในนั้น
หวาดกลัวแต่ไม่มีทางออก เธอถอยในตัวเอง พยายามบล็อกฝันร้าย ค่อย ๆ รู้ลายการเคลื่อน มีระเบียบในความโกลาหล
เธอยอม ให้ลากไป ร่างรู้ต้องทำอะไร เธอว่ายกระแสแมลง แต่ละตัวบทบาทชัด
มุมมองขยาย เหมือนภาพลวงตาเห็นภาพใหญ่
เธอเป็นเซลล์หนึ่งในล้านล้านสิ่งมีชีวิตใหญ่ ไม่เหนือกว่าใคร พวกมันเท่ากัน เดี่ยวไร้สติ แต่รวมเป็นสิ่งคิด มีจิตวิญญาณ
เธอตื่นหอบ น้ำตาไหล มองกระจก หน้าตาแปลก ตาแดง ผิวซีด กลัวสับสน
นานแล้วไม่ร้องไห้ ทุกอย่างจืดชืด แต่ตอนนี้จำ恐怖ฝังในฝูง และความงามการประสาน สร้างคน
เคาะประตูดัง เธอเปิดล็อคสั่น เว่ยเจี๋ยยืนนั้น
“เกิดอะไร?” เขาอยู่ห้องตรงข้าม Compromise สมัยเขาอยากอยู่คู่สามีภรรยา แต่เธอไม่อยากทิ้งห้องเดี่ยวที่ล็อตโชคดี “ได้ยินกรี๊ดจากห้องฉัน เธอโอเค?”
“ฝันร้าย”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่เธอฝันร้าย?”
เขาชอบเล่าฝันตอนเช้า ฝันแปลกน่าขนลุก เธอชอบฟัง แต่เธอฝันจืด “สอบตก” “เจ้านายดุ”
นึกเช้าจืด ๆ ดื่มโคปิเจือ มี longing มองเว่ยเจี๋ย—เธอมีสิทธิ์เบื่อ? พวกเราเหมือนแมลงตัวเล็ก ทำหน้าที่ชีวิตสั้น?
คำถามไม่ถามนาน ไม่สบายใจ
“ฉันฝันแปลกด้วย แต่ดี บิน ลมแรงแต่ไม่หนาว มีสัตว์พัดปีก บอกเรื่องสุดยอด ดีกว่าละครจีนเก่า”
“ฟังดี” เสียงเธอมี longing “อยากฝันนั้นแทน”
“คืนพรุ่งนี้อาจ” เขายิ้มเก้อ
เธอยิ้มตอบ เขาตกใจแล้วยิ้มกว้าง ยืนยิ้มโง่ ก่อนเธอหลบในห้อง
• • •
หน่วย XJ7832 ไม่รู้ตัวเป็นปัจเจก ไม่คิดรู้สึกนอกจาก Collective
แต่ตอนแรกหลังฟักจาก Mother’s Embrace มันยืนฝั่งโคลน มองฟ้ามีระยิบอาบ ตะวันตกบึง มองโลกบ้านเกิดด้วยตาตัวเอง
พี่น้องบิน มันแผ่ปีกบาง บินรวมฝูง
Mother ลอยรอ หน่วยใหม่อย่าง XJ7832 เข้ารวม กลายเป็น Mother
เมื่อรวม ความอบอุ่นคือครั้งสุดท้ายที่เป็นตัวเอง หลังจากนั้นมีแต่ Collective
จนตอนนี้
ตอนนี้ XJ7832 ไม่กับ Collective อยู่ที่อื่น โดดเดี่ยว
มันสั่นบนเตียง ห่มผ้า มองพี่น้องไหน? มองตัว สยองและหลงร่างยาวซีดอ่อนแอ ไม่เหมือน Warrior หรือ Craftsman
ความคิดความรู้สึก ไม่จาก Collective จากตัวเอง
ไม่คิดถึงความเป็นไปไม่ได้ มันงอนิ้ว มัน solid ผิวเรียบ เป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่ล้านล้าน แปลก
สัญชาตญาณพาไปประตู เปิดเดิน走廊 มองหลอดไฟกระพริบ ตัวละครอื่นทักทาย
น่าตกใจ มันไม่เคยเห็นตัวละครจากนอก Collective สร้างตัวละครเดียว มันครอบครัวใหญ่แต่ตัวละครโดดเดี่ยว
เหงา
ความคิดแปลก มันครึ่งตัวครึ่งอื่น
เดินออกประตู สูดอากาศคืนร้อนชื้น ห้องลอยกลางทะเล มองน้ำดำไหว ดาวเต็มฟ้า
หมอบใต้ราว อยากกระโดดทะเล รู้สึกน้ำเย็น ลิ้นเกลือ
นิ้วแตะน้ำ—
ตื่นใน Collective เวลาพักหมด กลับหน้าที่ หน่วยอื่นเข้าพัก มันแทน
เป็นส่วน Collective คือตาย?
คำถามลอยเกินเข้าใจ เกือบคิดเกือบรู้สึก แล้วไหลรวม ลืมตัวใน Collective
• • •
ไม่มีลม
Lonely Wisp จับแนวคิดชีวิตไร้ลมไม่ได้ Lalesh คือโลกอากาศ Wisps คือสิ่งมีชีวิตบิน แต่ที่นี่พื้นแข็ง
ยืนทุ่งหญ้าส้มไหวลมเบา ฟ้าสีอำพันเมฆเขียวอ่อน ทุ่งมีโครงคริสตัลบิดงอ ระยิบแสงยื่นฟ้า
มองตัว ร่างจากฝูงหน่วยย่อย ก้าวไป ไหว้ประสาน ยกมือหลายร้อยนิ้ว มองตาที่ทำจากหน่วย
รวมเป็น Artist
มือพร่าแสง ปั้นคริสตัล สลักลาย บิดดึง ตัวยืดตามโครงสูง
ตะวันอำพันเลื่อนฟ้า เงายาว ฟ้ามืด Lonely Wisp มองโครงคริสตัล สวยยื่นฟ้า พระอาทิตย์ตก สีแดงทองชมพูสะท้อนโปร่งแสง
ไม่มีใครเห็น แต่ต่อไปตัวละครอื่นจะมา ตราบ Collective อยู่ โครงนี้คือจิต Artist
***
เอสเธอร์บิน
ลมรอบตัวเย็นใกล้ศูนย์สัมบูรณ์ อร่อย เธอคือสิ่งมีชีวิตอากาศเย็น ไร้น้ำหนัก ร่างบางเต้นไร้ควบคุม อยากหัวเราะคำรามกับลม แต่ไร้เสียง หมุนปั่น ลมเร็วเหนือเสียงลาก
ไม่เคยเชื่อปรโลก คิดอคติ—สำคัญเกินสมควรมีอมตะ ตายสูญเสียใหญ่เกินจักรวาลทน แต่บางทีผิด บางทีสวรรค์คือตรงนี้ นิรันดร์
โปรด เธออ้อน ให้อยู่ที่นี่ตลอดไป
• • •
เอสเธอร์ตื่นจากสัญญาณดัง
ล้มลุกไปประตู เปิดไม่สนเสื้อตัวยาว ห้องทางเดินแน่นคนตื่นตระหนก
มือคว้าเธอ
“เว่ยเจี๋ย อะไร?”
“จุดจบ” เขาสงบเย็น “ประเทศหนึ่งยิงอาวุธวันสิ้นโลก”
เธออ้าปาก ได้ยินข่าวลือ มหาอำนาจสร้างอาวุธทำลายมนุษยชาติเหลือ แต่ไม่เชื่อ งี่เง่าเกิน ใช้ทรัพยากรสร้างเมื่อใกล้ตายเงียบ ให้ดับเถอะ เธอสิ้นหวัง ให้เทียนริบหรี่ดับ
แต่ไม่ได้ตายเงียบ ต้องตายไฟและ痛—มนุษย์รวมกันทีหลัง
ลำโพงประกาศ “รายงานอย่างสงบไปที่ bomb shelter ที่กำหนด อย่าช่วยใคร”
เว่ยเจี๋ยลากมุม “ไม่อยากไปกับพวก มากับฉัน?”
“แต่ระเบิด—”
“ไม่สำคัญ เธอรู้ Shelter ช่วยไม่ได้ ไม่อยากตายมืดอัดแอ ไปนอกกัน”
เธอมองประหลาด กลัวไหน? ยึดกฎ? รูปร่างเดิมแต่คนใหม่
“โอเค”
ตามฝูงแต่หลบลงบันได เปิดประตูออกแท่นลอย สูดกลิ่นทะเลเค็ม
ฟ้าแดง ขอบฟ้าก่ำ
เอสเธอร์สะอึกกลายร้องไห้ไม่อยากตาย ตกใจ คิดพร้อมแต่ stoicism ล้ม เธอร้องโหยหวน ดีใจแปลก ปลดปล่อย รู้ว่าตายต้องไว้ทุกข์ ชีวิต ประสบการณ์ ความคิด สำคัญ
เว่ยเจี๋ยกอดเธอขณะเธอดิ้น “ไม่痛 จบเร็ว ไม่รู้สึก”
“ฉันบิน เหมือนฝันเธอ เต้นลมเย็น”
“ไม่ใช่ฝันธรรมดา เป็นอย่างอื่น”
“ใช่”
“บางทีไปที่นั่นหลังจากนี้ เจอกันที่ลมแรง ฉันรอ”
ทุกอย่างแดงเพลิง
• • •
ฝูงนาโนแบคทีเรียไม่รู้จักกิน Autura พืชเหี่ยว แม่น้ำแห้ง สัตว์กลายกระดูก
สู้โรคมาก่อน แต่ใหม่ Collective เป็น Physician แต่ไม่มีเวลาสืบสาเหตุ พวกมันบุก Units ตายล้านตัว
Physician โซเซ ล้วงมือดูตัวเองละลาย
XJ7832 ในตา Physician ดูทุกอย่างพัง กลัวเหงาริ้วซ่าน เกือบกลัวตัวเอง แล้วไร้ความรู้สึก
• • •
Lonely Wisp แต่งกลอนใหม่ บินลม สร้างสุข แม้ไร้ผู้ชม ศิลป์เพื่อศิลป์สูงสุด
ไม่รู้รังสีแกมมามาจนโดน
• • •
Death echoes สามดาวคลื่นช็อกทะลุอวกาศ ดาวดวงเนบิวลา
ผ่านระบบ Tau Andromeda เงียบ แต่สถานีเนโครโพลิส ธูรีเบิลว่างเรือง ลูกไฟติดผนัง เกียร์นาฬิกาเคลื่อน เทียนไหล
ชั่วขณะ สถานีมีชีวิต
แล้วถอนหายใจ จางหาย สถานีเงียบอีก
นิยายไซไฟสั้นเรื่องนี้ชวนคิดถึงจุดจบอารยธรรมและการเชื่อมโยงข้ามจักรวาล ลองอ่านซ้ำและแบ่งปันความรู้สึกของคุณในคอมเมนต์ได้นะ! คุณคิด death echoes คืออะไร?
ที่มา – Doom Overtakes 3 Very Different Planets, Earth Included, in This Eerie Sci-Fi Short Story
