ทำไม AR Glasses ถึงมีปัญหาเรื่องขนาดที่ใหญ่เกินไป?
ในปัจจุบันอุปกรณ์สวมใส่อัจฉริยะ (Wearables) ต้องเจอกับโจทย์ที่หินมาก นอกจากฟังก์ชันการใช้งานที่ต้องครบครัน ราคาย่อมเยาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือมันต้อง “ดูดี” หรืออย่างน้อยก็ต้องไม่ทำให้ผู้ใช้งานดูตลกเมื่อต้องสวมใส่ออกไปข้างนอก เพราะนี่ไม่ใช่แกดเจ็ตที่เราซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงได้ แต่มันคือสิ่งที่จะอยู่บนใบหน้าของเราตลอดเวลา
ทำไม AR Glasses ถึงมีปัญหาเรื่องขนาดที่ใหญ่เกินไป?
การจะทำให้อุปกรณ์ AR Glasses กลายเป็นที่นิยมในวงกว้างนั้นเป็นเรื่องยากมาก เพราะเมื่อใดที่คุณก้าวออกจากบ้าน ทุกสายตาย่อมจับจ้องมาที่ใบหน้าของคุณ ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือการเปิดตัวแว่นตา AR จาก Snap ที่ราคาพุ่งสูงถึง 2,200 ดอลลาร์ แต่กลับถูกชาวเน็ตวิจารณ์อย่างหนักว่าดีไซน์ดูเหมือนแว่นตา 3 มิติในโรงหนัง แทนที่จะดูเป็นแว่นตาแฟชั่นที่ผู้คนอยากใส่จริงๆ
ปัญหาด้านวิศวกรรมของ AR Glasses ที่มีขนาดใหญ่
ความพยายามในการยัดคอมพิวเตอร์ทั้งเครื่องลงในกรอบแว่นขนาดกะทัดรัดเป็นโจทย์ที่ท้าทายวิศวกรอย่างมาก ทำไม AR Glasses ถึงมีปัญหาเรื่องขนาดที่ใหญ่เกินไป ก็เพราะว่า:
- ข้อจำกัดด้านการระบายความร้อนของชิปประมวลผล
- ความจุของแบตเตอรี่ที่ต้องใช้งานได้ยาวนาน
- การติดตั้งเซนเซอร์และเลนส์ที่ซับซ้อน
ในขณะที่แว่นตาอย่าง Meta Ray-Ban ดูมีความเป็นแฟชั่นมากกว่า แต่พวกมันก็ไม่ได้มีจอแสดงผลที่ทำหน้าที่เป็น AR จริงจังเหมือนกับ Specs ของ Snap หรืออุปกรณ์จาก Xreal ที่ยังคงต้องใช้สายเชื่อมต่อกับแบตเตอรี่หรือตัวประมวลผลแยก ทำให้มันขาดความคล่องตัวไปอย่างน่าเสียดาย
หากเรามองในมุมของเทคโนโลยี ทำไม AR Glasses ถึงมีปัญหาเรื่องขนาดที่ใหญ่เกินไป คำตอบอาจจะชัดเจนว่ามันเป็นข้อจำกัดทางฟิสิกส์ที่ยังก้าวข้ามได้ยาก ต่อให้เราพยายามย่อส่วนขนาดไหน แต่ความซับซ้อนของฮาร์ดแวร์ก็มักจะทำให้แว่นตาเหล่านี้ดู ‘เทอะทะ’ กว่าแว่นตาปกติอยู่ดี และสำหรับคนส่วนใหญ่ รูปลักษณ์ภายนอกมีความสำคัญพอๆ กับประสิทธิภาพของเครื่อง
ผมเชื่อว่าตราบใดที่แว่นตา AR ยังไม่สามารถดีไซน์ให้ใกล้เคียงกับแว่นตาแฟชั่นทั่วไปได้ การจะมองเห็นคนใส่เดินไปมาตามท้องถนนคงเป็นเรื่องยาก คุณคิดว่าอย่างไร? หากแว่นตา AR ยังคงเทอะทะแบบนี้ คุณจะยอมซื้อมาใช้งานหรือไม่? หรือคุณจะรอจนกว่าเทคโนโลยีจะย่อส่วนลงไปได้เท่าแว่นสายตาปกติครับ?