มหาเศรษฐีจุดชนวนหนูระบาดในสวนชิคาโกด้วยวิธีสุดโง่

เรื่องราวการให้อาหารสัตว์ในสวนสาธารณะอาจฟังดูอบอุ่นและเป็นมิตร โดยเฉพาะภาพผู้สูงอายุนั่งบนม้านั่งแล้วโปรยอาหารให้นกหรือกระรอก แต่เหตุการณ์ในย่านลินคอล์นพาร์กของนครชิคาโกกลับทำให้ภาพจำนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อมหาเศรษฐีรายหนึ่งถูกกล่าวหาว่าใช้คนรับจ้างนำถั่ว เมล็ดพืช และอาหารจำนวนมากไปโปรยรอบบ้านของเขา รวมถึงในสวนสาธารณะใกล้เคียง จนกลายเป็นปัญหาสุขอนามัยและทำให้จำนวนหนูเพิ่มขึ้นอย่างน่ากังวล

มหาเศรษฐีจุดชนวนหนูระบาดในสวนชิคาโกด้วยวิธีสุดโง่ คือพาดหัวที่สะท้อนความแปลกประหลาดของเหตุการณ์นี้ได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะสิ่งที่เริ่มต้นจากความตั้งใจให้อาหารสัตว์ กลับขยายตัวเป็นปัญหาสาธารณะที่กระทบทั้งชุมชน เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นในเขตที่ 43 ของชิคาโกกล่าวหาว่า Barre Seid มหาเศรษฐีวัย 94 ปี สนับสนุนการนำอาหารไปวางในพื้นที่อย่างต่อเนื่องเป็นเวลาประมาณสามปี

มหาเศรษฐีจุดชนวนหนูระบาดในสวนชิคาโกด้วยวิธีสุดโง่

ตามข้อมูลที่ถูกรายงาน เจ้าหน้าที่มองว่าการกระจายอาหารดังกล่าวสร้าง “อันตรายต่อสุขภาพของประชาชน” เนื่องจากอาหารจำนวนมากดึงดูดฝูงนกพิราบ เมื่อมีนกพิราบเพิ่มขึ้น มูลของนกก็เพิ่มตาม และสภาพแวดล้อมดังกล่าวยิ่งเอื้อต่อการเข้ามาหาอาหารของหนู ปัญหาไม่ได้เกิดจากเศษขนมเล็กน้อยหรือขนมปังเพียงไม่กี่ชิ้น แต่เป็นถุงผ้าใบขนาดใหญ่ที่บรรจุอาหารสำหรับสัตว์ป่าโดยเฉพาะ

มหาเศรษฐีจุดชนวนหนูระบาดในสวนชิคาโกด้วยวิธีสุดโง่ และอาหารราคาแพง

Caroline Novak ผู้อยู่อาศัยในลินคอล์นพาร์ก เล่าว่าเธอเคยเห็นคนรับจ้างเดินไปรอบสวนพร้อมถุงสะพายสีเขียวแบบทหาร ภายในถุงมีถั่วและส่วนผสมสำหรับกินเล่นจำนวนมาก เธอบรรยายว่าเป็นอาหารคุณภาพดีอย่างไม่น่าเชื่อ มีทั้งถั่วบราซิล วอลนัต และเมล็ดพืชหลากชนิด ซึ่งไม่ใช่อาหารที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากต้นไม้ในสวน และแน่นอนว่าไม่ใช่เพียงลูกโอ๊กธรรมดาที่สัตว์จะหาได้เอง

ความน่ากังวลอยู่ที่ถั่วและเมล็ดพืชเป็นอาหารที่มีพลังงานสูง อุดมไปด้วยไขมัน โปรตีน และสารอาหารหลายชนิด อีกทั้งยังเก็บรักษาได้นาน เมื่อมีการนำอาหารเหล่านี้มาให้เป็นจำนวนมากและสม่ำเสมอ หนูย่อมมีเหตุผลที่จะอยู่ใกล้แหล่งอาหารมากขึ้น พวกมันสามารถทำรัง หาอาหาร และขยายพันธุ์ในบริเวณเดียวกันได้อย่างต่อเนื่อง

ผู้เชี่ยวชาญด้านการควบคุมสัตว์รบกวน Keith Chaloux เคยอธิบายว่า หนูใช้เวลาเพียงประมาณแปดสัปดาห์ในการสืบพันธุ์ จากนั้นอาจมีลูกครอกละ 8-12 ตัว และอาจมากกว่านั้นหากมีอาหารและที่หลบซ่อนเพียงพอ นั่นหมายความว่า หากมีอาหารโปรตีนสูงวางอยู่เป็นประจำ ประชากรหนูในพื้นที่หนึ่งสามารถเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่เดือน

ทำไมการให้อาหารสัตว์จึงกลายเป็นปัญหาของทั้งชุมชน

การให้อาหารสัตว์ในพื้นที่สาธารณะอาจดูเหมือนเป็นการแสดงความเมตตา แต่ผลกระทบไม่ได้จำกัดอยู่ที่คนให้อาหารหรือสัตว์ที่ได้รับอาหารเท่านั้น อาหารที่เหลือสามารถดึงดูดสัตว์ชนิดอื่น รวมถึงแมลงและสัตว์รบกวน นอกจากนี้ยังอาจทำให้สัตว์ป่าพึ่งพามนุษย์มากขึ้น เปลี่ยนพฤติกรรมการหากิน และเพิ่มโอกาสเกิดโรคติดต่อ

ในเขตเมืองที่มีประชากรหนาแน่น ปัญหาเช่นนี้ยิ่งควบคุมได้ยาก สวนสาธารณะไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่พักผ่อน แต่ยังอยู่ใกล้บ้าน ร้านอาหาร ระบบขนส่ง และทางเดินของคนจำนวนมาก หากหนูเพิ่มจำนวนขึ้น มันอาจเข้าไปในอาคาร กัดแทะสายไฟ ทำลายทรัพย์สิน หรือปนเปื้อนอาหารและพื้นผิวต่าง ๆ ได้

• อาหารที่วางไว้จำนวนมากทำให้หนูมีแหล่งพลังงานที่มั่นคง
• มูลนกพิราบและเศษอาหารช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับสัตว์รบกวน
• หนูสามารถสืบพันธุ์ได้รวดเร็วเมื่อมีอาหารและที่หลบซ่อน
• คนในชุมชนต้องรับภาระจากกลิ่น ความสกปรก และความเสี่ยงด้านสุขภาพ
• เจ้าหน้าที่ต้องใช้งบประมาณและแรงงานเพิ่มเพื่อควบคุมการระบาด

Timmy Knudsen สมาชิกสภาเมืองที่ดูแลเขตที่ 43 ระบุว่า เมืองเคยออกค่าปรับ ใบแจ้งเตือน และคำสั่งหลายครั้งเพื่อให้ยุติการนำอาหารไปแจกจ่าย แต่การดำเนินการดังกล่าวกลับยังไม่หยุดลง มีรายงานว่าการให้อาหารอาจขยายตัวมากขึ้นด้วยซ้ำ เจ้าหน้าที่จึงพยายามสื่อสารให้เห็นว่าเป้าหมายไม่ใช่การกล่าวโทษบุคคลใดเป็นพิเศษ แต่ต้องการหยุดพฤติกรรมที่กำลังสร้างปัญหาให้กับย่านที่มีผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่น

จดหมายที่ส่งไปเมื่อช่วงปลายเดือนที่ผ่านมาให้เวลา Seid 15 วันในการหยุดให้อาหารสัตว์ในสวน พร้อมเรียกร้องให้จัดเก็บขยะไว้ในภาชนะที่ป้องกันหนูได้ และดำเนินมาตรการแก้ไขพื้นที่ที่กลายเป็นแหล่งอาศัยของหนู อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าเขายังไม่ได้ตอบกลับต่อข้อเรียกร้องดังกล่าว

กรณีนี้ยังสะท้อนประเด็นสำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างทรัพย์สินส่วนตัวกับผลกระทบต่อสาธารณะ แม้บุคคลหนึ่งจะมีเงินมากพอที่จะจ้างคนดูแลกิจกรรมหรือยอมจ่ายค่าปรับซ้ำ ๆ แต่เงินไม่สามารถลบผลกระทบที่เกิดขึ้นกับเพื่อนบ้านได้ การตัดสินใจที่ดูเหมือนเป็นเรื่องส่วนตัวอาจเปลี่ยนระบบนิเวศในเมือง และทำให้คนจำนวนมากต้องรับผลที่ไม่ได้เลือกเอง

มหาเศรษฐีจุดชนวนหนูระบาดในสวนชิคาโกด้วยวิธีสุดโง่ จึงไม่ใช่แค่เรื่องชวนขำเกี่ยวกับถั่วราคาแพงหรือคนถือถุงอาหารเดินในสวน แต่เป็นบทเรียนว่าความหวังดีที่ขาดการควบคุมอาจกลายเป็นภัยสาธารณะได้ การให้อาหารสัตว์ควรทำอย่างรับผิดชอบ อยู่ภายใต้กฎของพื้นที่ และไม่สร้างภาระให้ผู้อื่น ก่อนนำอาหารไปวางในสวนสาธารณะ เราควรคิดให้รอบคอบว่าผลลัพธ์ระยะยาวจะเป็นอย่างไร เพราะบางครั้งสิ่งที่ดูเหมือนความเมตตา อาจกลายเป็นต้นเหตุของปัญหาที่ทั้งชุมชนต้องช่วยกันแก้

ที่มา – A Billionaire Is Fueling a Rat Explosion in a Chicago Park in the Stupidest Way Possible