ใครจะไปว่า Gen Z ได้กับความโหยหาอดีตที่ไม่เคยได้สัมผัส
ใครจะไปว่า Gen Z ได้กับความโหยหาอดีตที่ไม่เคยได้สัมผัส
เมื่อเร็วๆ นี้มีการเปิดเผยผลการศึกษาที่ชื่อว่า Then is Now: A Study on Modern Nostalgia ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อสำรวจพฤติกรรมความโหยหาอดีตของคนแต่ละเจเนอเรชัน แม้ว่าเนื้อหาในรายงานจะดูมีความพยายามในการขายของอยู่บ้าง แต่ก็น่าสนใจที่ชี้ให้เห็นว่าทำไมเด็กๆ ที่เป็น ‘Digital Native’ ถึงหันไปหาประสบการณ์ร่วมในยุคที่พวกเขาไม่ได้เกิดขึ้นมา
หากเรามองย้อนกลับไป จะพบว่า ความโหยหาอดีต ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่สิ่งที่น่าตั้งคำถามคือ ทำไม ใครจะไปว่า Gen Z ได้กับความโหยหาอดีตที่ไม่เคยได้สัมผัส ในเมื่อบริบททางสังคมและเศรษฐกิจของพวกเขานั้นแตกต่างจากรุ่นพ่อแม่หรือพี่ๆ Millennials อย่างสิ้นเชิง
ทำไมเจเนอเรชันนี้ถึงมองย้อนไปไกลกว่ายุคของตัวเอง?
ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ความรู้สึกนึกคิดเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ความเป็นจริงที่พวกเขาต้องเผชิญ:
- การศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่มาพร้อมกับหนี้สินก้อนโต
- ความคาดหวังในอาชีพการงานที่สวนทางกับค่าตอบแทน
- การซื้อบ้านที่กลายเป็นเรื่องเพ้อฝันมากกว่าความเป็นจริง
- วิกฤตการณ์สภาพภูมิอากาศที่เป็นเหมือนระเบิดเวลา
ความรู้สึกกดดันเหล่านี้ทำให้การมองย้อนไปในยุคที่ ‘ทุกอย่างดูปกติและพอจะมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์’ กลายเป็นที่พึ่งทางใจ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้สัมผัสมันด้วยตัวเองก็ตาม เมื่อการมองอนาคตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน การหันกลับไปหาความสวยงามในอดีตจึงไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่มันคือการแสวงหาพื้นที่ปลอดภัยในยุคที่โลกดูจะพังทลายลงทุกวัน ดังนั้น ใครจะไปว่า Gen Z ได้กับความโหยหาอดีตที่ไม่เคยได้สัมผัส ในเมื่อการหันกลับไปมองอดีต อาจเป็นวิธีเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าโลกใบนี้เคยมีเวลาที่น่าอยู่มากกว่านี้
ในท้ายที่สุด ความโหยหาของคนรุ่นนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของดนตรีหรือแฟชั่น แต่มันคือการสะท้อนถึงความหวังลึกๆ ที่อยากจะเห็นอนาคตกลับมามีความหวังได้อีกครั้งโดยไม่ต้องแบกรับปัญหาที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ลองถามตัวเองดูสิว่า หากคุณอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความเหลื่อมล้ำ คุณจะเลือกมองไปที่จุดไหนที่ทำให้คุณพอจะยิ้มได้บ้าง? บางทีการทำความเข้าใจ Gen Z อาจไม่ใช่การตำหนิ แต่เป็นการยอมรับว่านี่คือเสียงทวนกระแสที่ดังออกมาจากความเงียบงันของพวกเขาเอง
ที่มา – Who Can Begrudge Gen Z Nostalgia For an Era Before They Were Born?